Logo Gmina Grabów nad Pilicą

News

News zdjęcie id 226

73 ROCZNICA POWSTANIA WARSZAWSKIEGO

31.07.2017

68 lat temu, 1 sierpnia 1944 roku wybuchło Powstanie Warszawskie. Był to najdłużej trwający zryw mieszkańców wielkiego miasta w okupowanej podczas drugiej wojny światowej, Europie.

 

Akt kapitulacji dowództwo powstania podpisało po 63. dniach walk, 2 października 1944 roku. Straty wśród powstańców ocenia się na 18 tysięcy zabitych i zaginionych oraz 25 tysięcy rannych. Zginęło też od 150. do 200. tysięcy cywilów, głównie wymordowanych przez hitlerowców. Niemcy stracili w walkach 10 tysięcy żołnierzy, 6 tysięcy zaginęło, 9 tysięcy zostało rannych.

W Warszawie blisko jedna czwarta budynków na terenach objętych walkami została zniszczona, a kolejne Niemcy systematycznie burzyli już po upadku Powstania Warszawskiego. Szacuje się, że w czasie powstania oraz w wyniku planowanych akcji okupanta już po zakończeniu zrywu, zostało zniszczonych ponad 70 procent majątku stolicy. Skutkami powstania było z jednej strony wiele ofiar wśród walczących oraz cywilów, a także ogromne zniszczenia.

Z drugiej jednak strony podkreśla się, że dzięki powstaniu Polacy udowodnili światu, że naród żyje i walczy o wolność. Niektórzy historycy uważają, że pamięć o powstaniu miała ogromne znaczenie w późniejszych sytuacjach kryzysowych - powstrzymała Związek Radziecki przed zbrojną interwencją w Polsce w 1956 roku oraz w latach 1980-81.

Wśród historyków trwa spór o sens polityczny i dziedzictwo Powstania Warszawskiego. Ostateczne skutki walk, mimo niewątpliwej ofiarności powstańców i ludności cywilnej, nadal wywołują polemiki dotyczące zasadności rozpoczęcia powstania. Jest wiele głosów, że podjęcie walk miało złe skutki, ale takie same miałoby ich zaniechanie. Część historyków zwraca uwagę na to, że jeśli dowódcy Armii Krajowej nie ogłosiliby powstania, wówczas pojedyncze oddziały AK samorzutnie rozpoczęłyby walkę, której wyniki byłyby równie tragiczne. Istniało także prawdopodobieństwo, że różne organizacje komunistyczne, jak nas przykład Armia Ludowa, ogłosiłyby powstanie, a następnie oskarżyły Armię Krajową o bezczynność w decydującej chwili. Historycy zwracają też uwagę, że Powstanie Warszawskie mogło uratować Polskę od wcielenia w granice Związku Radzieckiego, jako kolejnej socjalistycznej republiki radzieckiej. Przypomina się przy tej okazji, że powstanie w intencjach jego organizatorów, miało wzmocnić wśród aliantów i opinii światowej prawa rządu londyńskiego do objęcia władzy w Polsce oraz uniemożliwić przejęcie jej przez komunistów. Na tydzień przed wybuchem powstania, Warszawa dowiedziała się o utworzeniu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego, lojalnego wobec Moskwy.



Czytaj więcej na http://fakty.interia.pl/historia/news-skutki-i-znaczenie-powstania-warszawskiego-spor-historykow,nId,920304#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firef

 

 

Powstanie Warszawskie było największą akcją zbrojną podziemia w okupowanej przez Niemców Europie.

Planowane na kilka dni, trwało ponad dwa miesiące!

 

 

Jest jednym z najbardziej doniosłych i dramatycznych wydarzeń w dziejach nie tylko Warszawy, ale i całej Polski. Stanowiło ono kulminacyjny moment olbrzymiej operacji zbrojnej Armii Krajowej - akcji „Burza”, która od stycznia do listopada 1944r. objęła większość ziem II Rzeczypospolitej.

Żołnierze kompanii "Grażyna" batalionu "Harnaś" w kościele Świętego Krzyża na Krakowskim Przedmieściu

1 sierpnia 1944 r. do walki o stolicę stanęło ok. 35-40 tys. słabo uzbrojonych Żołnierzy Warszawskiego Okręgu AK. Wśród nich znaleźli się przedstawiciele wszystkich nieomal organizacji podziemnych uznających legalny rząd polski w Londynie (scalone z Armią Krajową jednostki Narodowej Organizacji Wojskowej i Narodowych Sił Zbrojnych, Oddziały Wojskowe Korpus Bezpieczeństwa, oddziały bojowe Polskiej Partii Socjalistycznej, organizacji „Unia”, Związku Syndykalistów i inne).

Sanitariuszka Jadwiga Włodarska "Jadzia" z 3 plutonu kompanii szturmowej batalionu "Kiliński" na ulicy Grzybowskiej

Wystąpienie zbrojne ogarnęło wszystkie dzielnice stolicy. Jednak na Pradze, wobec beznadziejnej sytuacji militarnej powstańców, zostało zakończone już 4 sierpnia. Kilka punktów opanowanych przez powstańców na Ochocie, w rejonie placu Narutowicza, pozostawało w rękach polskich do 11 sierpnia. Dzień później ostatnie oddziały powstańcze wycofały się pod naporem nieprzyjaciela z Woli na Stawki, Muranów i Starówkę. Zacięte walki o Stare Miasto, trwające od 19 sierpnia do 1 września, przeszły do historii, jako symbol bohaterstwa Żołnierzy AK. 6 września padło Powiśle. Śródmieście, Mokotów i Żoliborz, których znaczne obszary zostały zdobyte przez oddziały AK na początku powstania, znajdowały się pod polską kontrolą do końca września. Na terenie powiatu warszawskiego doszło do kilku poważniejszych wystąpień zbrojnych (Legionowo, Piaseczno, Lasy Chojnowskie), lecz przez cały okres powstania oddziały AK utrzymały się jedynie w Puszczy Kampinoskiej, przez którą dostarczana była pomoc dla walczącej stolicy. Dwukrotne natarcia oddziałów kampinoskich na Dworzec Gdański, mające przynieść połączenie Starego Miasta z Żoliborzem, załamały się, przynosząc ogromne straty wśród atakujących.

Żołnierze Zgrupowania "Chrobry II" na zbiórce w okolicy ulicy Żelaznej

W walkach powstańczych wzięły też udział oddziały AK, które dążąc z pomocą Warszawie, dotarły do Puszczy Kampinoskiej i weszły w skład Grupy „Kampinos” (Zgrupowanie Stołpeckie z Okręgu Nowogródek, batalion Rejonu Legionowo, batalion sochaczewski i in.).

Niezwykłego wyczynu dokonały plutony AK z Grochowa (Praga), które w sierpniu 1944 r. przedarły się przez Wisłę i dołączyły do sił powstańczych na Czerniakowie. Marsz na pomoc walczącej stolicy, podjęty przez szereg oddziałów AK w połowie sierpnia 1944 r., został odwołany ze względu na znaczne nasycenie terenu siłami niemieckimi. Oddziały AK, które ruszyły na odsiecz Warszawie z terenów zajętych przez armię sowiecką, zostały przez nią rozbrojone, a ich Żołnierzy wywieziono w głąb ZSRR.

Przez szeregi powstańcze przewinęło się ponad 50 tys. Żołnierzy-ochotników. Na zdobytym i kontrolowanym przez AK obszarze przez 63 dni funkcjonowały wojskowe i cywilne struktury Polskiego Państwa Podziemnego, w tym zbudowana przez Delegaturę Rządu na Kraj administracja terenowa, wymiar sprawiedliwości, cywilne instytucje opiekuńcze; wydawano 135 tytułów prasy, pracowało powstańcze radio.

Dwaj powstańcy mierzą z pistoletów - na pierwszym planie Vis wz. 35, w tle Walther P-38. Zdjęcie wykonane przy ul. Brackiej 23

W trakcie walk - 29 sierpnia 1944 r. - Żołnierze AK uznani zostali przez rządy Wielkiej Brytanii i USA za kombatantów, których należy traktować zgodnie z konwencjami międzynarodowymi. Jednak siły niemieckie prowadziły działania w sposób barbarzyński, popełniając zbrodnię ludobójstwa. W początkowym okresie powstania mordowano wszystkich wziętych do niewoli powstańców i ludność cywilną, bez względu na wiek i płeć. Szczególnie drastyczne wydarzenia miały miejsce na Woli i Ochocie, gdzie w sierpniu 1944 r. Niemcy wymordowali ponad 40 tys. cywilnych mieszkańców. Zbrodnie na ludności cywilnej i jeńcach powtarzały się cały czas aż do końca powstania - np. po upadku Czerniakowa i kapitulacji Mokotowa. Stałe bombardowania lotnicze i ostrzał artyleryjski powodowały ogromne straty wśród mieszkańców miasta.

Pochówek ofiar ostrzału artyleryjskiego zasypanych w Filharmonii Narodowej. Matka nad zwłokami syna

Oddziały AK w Warszawie walczyły w zupełnym osamotnieniu. Pomoc aliantów zachodnich, ograniczona ze względu na możliwości techniczno-organizacyjne, mimo poświęcenia lotników uczestniczących w lotach ze zrzutami, nie mogła mieć zasadniczego znaczenia dla przebiegu walki. Armia sowiecka, stojąca na praskim brzegu Wisły, nie wsparła powstańców swymi działaniami, a te, które podjęła, miały charakter pozorowany, ukierunkowany na przedłużenie agonii miasta i jego obrońców. Na oczach wojsk sowieckich Niemcy dokonywali masakry miasta. Gdy wreszcie w połowie września 1944 r. oddziały 1 Armii WP (ludowego), głównie z 3 Dywizji Piechoty, podjęły próbę sforsowania Wisły na odcinku Czerniakowa, ich kiepsko przygotowana i pozbawiona wsparcia sowieckiego akcja zakończyła się klęską i olbrzymimi stratami. Podobny finał miały podjęte trzy dni później działania 2 Dywizji Piechoty na wysokości Żoliborza. Łączne straty ludowego Wojska Polskiego związane z nieudanymi desantami na lewy brzeg Wisły wyniosły 3764 zabitych, zaginionych, rannych oraz jeńców.

Powstańcy ze Starówki wychodzą z kanału na ulicy Wareckiej przy ulicy Nowy Świat

Powstanie dogasało. 27 września 1944 r., po ciężkich walkach i próbie przejścia kanałami do Śródmieścia, padł Mokotów, a w dwa dni później pod Jaktorowem rozbite zostały oddziały

Grupy „Kampinos”, które podjęły próbę przedarcia się za Pilicę - w Kieleckie. 30 września, po kilkudniowych zaciętych walkach i nieudanej próbie przebicia się powstańców na lewy brzeg Wisły, poddał się Żoliborz. 2 października 1944 r. przedstawiciele generała „Bora"

Komorowskiego podpisali układ kapitulacyjny kończący działania bojowe, które ustały ostatecznie o godzinie 21.00.

Tekst zaczerpnięty z „Powstanie Warszawskie. Fakty i mity” [w] Konferencje IPN, Warszawa 2006

opracowany przez Kazimierz Krajewski, Tomasz Łabuszewski

68 lat temu, 1 sierpnia 1944 roku wybuchło Powstanie Warszawskie. Był to najdłużej trwający zryw mieszkańców wielkiego miasta w okupowanej podczas drugiej wojny światowej, Europie.

 

Akt kapitulacji dowództwo powstania podpisało po 63. dniach walk, 2 października 1944 roku. Straty wśród powstańców ocenia się na 18 tysięcy zabitych i zaginionych oraz 25 tysięcy rannych. Zginęło też od 150. do 200. tysięcy cywilów, głównie wymordowanych przez hitlerowców. Niemcy stracili w walkach 10 tysięcy żołnierzy, 6 tysięcy zaginęło, 9 tysięcy zostało rannych.

W Warszawie blisko jedna czwarta budynków na terenach objętych walkami została zniszczona, a kolejne Niemcy systematycznie burzyli już po upadku Powstania Warszawskiego. Szacuje się, że w czasie powstania oraz w wyniku planowanych akcji okupanta już po zakończeniu zrywu, zostało zniszczonych ponad 70 procent majątku stolicy. Skutkami powstania było z jednej strony wiele ofiar wśród walczących oraz cywilów, a także ogromne zniszczenia.

Z drugiej jednak strony podkreśla się, że dzięki powstaniu Polacy udowodnili światu, że naród żyje i walczy o wolność. Niektórzy historycy uważają, że pamięć o powstaniu miała ogromne znaczenie w późniejszych sytuacjach kryzysowych - powstrzymała Związek Radziecki przed zbrojną interwencją w Polsce w 1956 roku oraz w latach 1980-81.

Wśród historyków trwa spór o sens polityczny i dziedzictwo Powstania Warszawskiego. Ostateczne skutki walk, mimo niewątpliwej ofiarności powstańców i ludności cywilnej, nadal wywołują polemiki dotyczące zasadności rozpoczęcia powstania. Jest wiele głosów, że podjęcie walk miało złe skutki, ale takie same miałoby ich zaniechanie. Część historyków zwraca uwagę na to, że jeśli dowódcy Armii Krajowej nie ogłosiliby powstania, wówczas pojedyncze oddziały AK samorzutnie rozpoczęłyby walkę, której wyniki byłyby równie tragiczne. Istniało także prawdopodobieństwo, że różne organizacje komunistyczne, jak nas przykład Armia Ludowa, ogłosiłyby powstanie, a następnie oskarżyły Armię Krajową o bezczynność w decydującej chwili. Historycy zwracają też uwagę, że Powstanie Warszawskie mogło uratować Polskę od wcielenia w granice Związku Radzieckiego, jako kolejnej socjalistycznej republiki radzieckiej. Przypomina się przy tej okazji, że powstanie w intencjach jego organizatorów, miało wzmocnić wśród aliantów i opinii światowej prawa rządu londyńskiego do objęcia władzy w Polsce oraz uniemożliwić przejęcie jej przez komunistów. Na tydzień przed wybuchem powstania, Warszawa dowiedziała się o utworzeniu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego, lojalnego wobec Moskwy.



Czytaj więcej na http://fakty.interia.pl/historia/news-skutki-i-znaczenie-powstania-warszawskiego-spor-historykow,nId,920304#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

68 lat temu, 1 sierpnia 1944 roku wybuchło Powstanie Warszawskie. Był to najdłużej trwający zryw mieszkańców wielkiego miasta w okupowanej podczas drugiej wojny światowej, Europie.

 

Akt kapitulacji dowództwo powstania podpisało po 63. dniach walk, 2 października 1944 roku. Straty wśród powstańców ocenia się na 18 tysięcy zabitych i zaginionych oraz 25 tysięcy rannych. Zginęło też od 150. do 200. tysięcy cywilów, głównie wymordowanych przez hitlerowców. Niemcy stracili w walkach 10 tysięcy żołnierzy, 6 tysięcy zaginęło, 9 tysięcy zostało rannych.

W Warszawie blisko jedna czwarta budynków na terenach objętych walkami została zniszczona, a kolejne Niemcy systematycznie burzyli już po upadku Powstania Warszawskiego. Szacuje się, że w czasie powstania oraz w wyniku planowanych akcji okupanta już po zakończeniu zrywu, zostało zniszczonych ponad 70 procent majątku stolicy. Skutkami powstania było z jednej strony wiele ofiar wśród walczących oraz cywilów, a także ogromne zniszczenia.

Z drugiej jednak strony podkreśla się, że dzięki powstaniu Polacy udowodnili światu, że naród żyje i walczy o wolność. Niektórzy historycy uważają, że pamięć o powstaniu miała ogromne znaczenie w późniejszych sytuacjach kryzysowych - powstrzymała Związek Radziecki przed zbrojną interwencją w Polsce w 1956 roku oraz w latach 1980-81.

Wśród historyków trwa spór o sens polityczny i dziedzictwo Powstania Warszawskiego. Ostateczne skutki walk, mimo niewątpliwej ofiarności powstańców i ludności cywilnej, nadal wywołują polemiki dotyczące zasadności rozpoczęcia powstania. Jest wiele głosów, że podjęcie walk miało złe skutki, ale takie same miałoby ich zaniechanie. Część historyków zwraca uwagę na to, że jeśli dowódcy Armii Krajowej nie ogłosiliby powstania, wówczas pojedyncze oddziały AK samorzutnie rozpoczęłyby walkę, której wyniki byłyby równie tragiczne. Istniało także prawdopodobieństwo, że różne organizacje komunistyczne, jak nas przykład Armia Ludowa, ogłosiłyby powstanie, a następnie oskarżyły Armię Krajową o bezczynność w decydującej chwili. Historycy zwracają też uwagę, że Powstanie Warszawskie mogło uratować Polskę od wcielenia w granice Związku Radzieckiego, jako kolejnej socjalistycznej republiki radzieckiej. Przypomina się przy tej okazji, że powstanie w intencjach jego organizatorów, miało wzmocnić wśród aliantów i opinii światowej prawa rządu londyńskiego do objęcia władzy w Polsce oraz uniemożliwić przejęcie jej przez komunistów. Na tydzień przed wybuchem powstania, Warszawa dowiedziała się o utworzeniu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego, lojalnego wobec Moskwy.



Czytaj więcej na http://fakty.interia.pl/historia/news-skutki-i-znaczenie-powstania-warszawskiego-spor-historykow,nId,920304#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

 

Zapraszam do zapoznania się z Serwisem o Powstaniu Warszawskim współtworzonym z Muzeum Powstania Warszawskiego. Jest to internetowy zbiór infomracji, opisów wydarzeń pdzień po dniu i zdjęć.

https://gazetastoleczna.atavist.com/

Anna Plesiewicz-Trzeciak

Wójt gminy zaprasza

<p>Euzebiusz Strzelczyk</p>

Euzebiusz Strzelczyk

Przyjęcia interesantów:

Pon. - Piąt.  7:00 - 15:00 

Zadaj pytanie Wójtowi

Wypełnij Odpowiedzi

Sonda

Wypełnij Odpowiedzi

Urząd Gminy Grabów nad Pilicą

ul. Kazimierza Pułaskiego 51
26-902 Grabów nad Pilicą
tel.: 48 662-70-14
fax: 48 662-70-52
e-mail: grabow@grabow.pl

Zobacz również

wersja językowa

Kalendarz

sierpień 2017
Pn
Wt
Śr
Cz
Pt
So
Ni
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Zegar

  • :
  • :
Akceptuję

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.